بختو

بختو. [ ب َ / ب ُ ] ( اِ ) هر چیز غرنده عموماً. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). || غرش ابر. ( فرهنگ نظام ). رعد. تندر. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ) ( ناظم الاطباء ):
عاجز شود ز اشک و غریو من
ابر بهارگاهی با بختو.رودکی.چون به بانگ آید از هوا بختو
می خور و بانگ رود و چنگ شنو.رودکی.|| بد پدر. ناپدری. ( فرهنگ شعوری از صحاح الفرس ).شوی مادر. پدراندر. ( ناظم الاطباء ). || پدرزن. ( ناظم الاطباء ). || برق. ( آنندراج از تفسیر ابوالفتوح رازی و السامی فی الاسامی ) ( انجمن آرای ناصری ). برق که روشنی صادر از ابر است. ( فرهنگ نظام ). || درنده. ( ناظم الاطباء ).

(بُ تُ ) ( اِ. ) ۱ - رعد، تندر. ۲ - هر چیز غرنده.

۱. رعد، تندر.
۲. = بخنو

هر چیز غرنده عموما یا غرش ابر.

رعد، تندر.
هر چیز غرنده.

💡 عاجز شود از اشک و غریو من هر ابر بهارگاه بابختو

💡 برق تفنگ و توپ به کار آورد تاب درخش و غرش بختو را

💡 شط بغداد بحسرت گذرد و از خاکش بختور اشک، که سر بر قدمش داشت مدام

💡 عاجز شود ز اشک دو چشم و غریو من ابر بهارگاهی و بختور در مطیر

💡 گر بختوری مراد خود خواهی یافت ور بخت بدی سزای خود خواهی دید