بارجا

بارجا. ( اِ مرکب ) بارجای. بمعنی بارگاه است که محل بار ملوک و سلاطین باشد. ( برهان ) ( هفت قلزم ). یعنی محل بار ملوک که بارگاه نیز گویند. مثالش امیرخسرو فرماید:
دل پاکش که هست از کینه معصوم
بهیجا آهن و در بارجا موم.( از سروری ).بارگاه است. ( انجمن آرا ) ( دِمزن ). مطلق مقام پادشاهان و امرا که در آن مردم را بار دهند خواه از سنگ و گل باشد خواه از خیمه و چادر و در عرف حال دیوانخانه عبارت از آن است و آسمان جاه، عرش اشتباه، زمین آسمان، بریشم طناب از صفات اوست و با لفظ کشیدن و زدن بمعنی برپا کردن خیمه و با لفظ بستن بمعنی بار کردن آن مستعمل. امیرخسرو گوید:
چو هنگام آن شد که از بارجای
کند میهمان عزم خلوت سرای
ز اسباب کار آنچه میخواستند
بآئین شاهان برآراستند.
سایه حق علاء دین تاجور جهان گشا
کاطلس روی خسروان مفرش بارجا کند.( از آنندراج ).سرای شاهان. ( دِمزن ).

= بارگاه

{cargo space} [حمل ونقل دریایی] هر فضایی از کشتی که بار، اعم از خشک یا مایع، در آن انبار می شود

هر فضایی از کشتی که بار، اعم از خشک یا مایع، در آن انبار می‌شود.

💡 ایودین ایاغ، شهردین ایل چکمیش ایل بارجا چیچک تیک اوبالا تیکمیش ایل

💡 بالش سلطان گل در بارجای شاخ بین کو ز بهر بار دادن چتر سلطان کرده باز

💡 در آن رو سپاهی بارجاست تفت ز کین بر (سوی) شاه لهراسب رفت

💡 ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من چو ریگ از هم بپاشد کوه اگر باشد به جای من