انسان‌انگاری

{anthropomorphism} [باستان شناسی] اطلاق شکل و خصیصه های انسانی به اشیا و موجودات غیرانسانی

انسان انگاری، انسان دیسی یا انسان وارگی ( به انگلیسی: Anthropomorphism )، آنتروپومورفیسم به معنای تعبیر انسان گونه از هر گونه مفهوم یا چیزی است که لزوماً خصلت یا شکل انسانی نداشته باشد.
به طور مثال، در معماری، برخی مفاهیم ریشه انسان انگارانه دارند. نسبت دادن خواص انسانی ( مثل دست و پا و غیره ) به خدا یا موجودات فضایی نیز نوعی انسان انگاری است.
طبق گفته قرآن خداوند در بیان فلاسفه اسلامی تعریف پذیر نیست چون به حد و رسم شناخته نمی شود و ماهیت ندارد یعنی خدا را نمی توان دید و نمی توان آن را وصف کرد. با این وجود در برخی کتب اسلام صحبت از جسم بودن خدا گردیده، و اینکه مانند انسان می خندد، می گرید، دست و پا و چشم دارد، و روز قیامت پای خود را داخل آتش جهنم می کند، با اینحال، تعابیر اینچنینی در نزد اغلب مکاتب اسلام ( از جمله تشیع ) مردود می باشد.

اطلاق شکل و خصیصه‌های انسانی به اشیا و موجودات غیرانسانی.

💡 آیا انسان‌انگاری‌شدهٔ سپیده‌دم در نظر گرفته می‌شد. او با نور صبحگاهی و طلوع خورشید در ارتباط بود.

💡 آیا در جایگاه همسر شمش، خویشاوندی سببی والدین او (سوئن و نینگال) و خواهر شمش (ایشتار) محسوب می‌شد. دخترهای آنها مامو (یا مامود)(الههٔ رویاها) و کیتوم انسان‌انگاری‌شدهٔ حقیقت بودند. به گفتهٔ جوآن گودنیک وستنهولز، یکی دیگر از خداییان که فرزند آنها محسوب می‌شد، ایشوم بود.

💡 با اشاره به نوعی انسان‌انگاری ادعایی، این اصطلاح از انیمیشن والت دیزنی محصول ۱۹۴۲ بامبی الهام گرفته شده‌است، جایی که نقطه اوج احساسی مرگ مادر شخصیت اصلی به دست ستیزه‌خوی فیلم است، شکارچی که تنها با عنوان «مرد» شناخته شده‌است.