امانت گزار

امانت گزار. [ اَ ن َ گ ُ ] ( نف مرکب ) اداکننده امانت. امین. گزارنده امانت:
خداترس باید امانت گزار
امین کز تو ترسد امینش مدار.سعدی.

( ~. گُ ) [ ع - فا. ] (ص. ) امین، کسی که شرط امانت داری را به جا می آورد.

ادا کننده امانت. امین

امین، کسی که شرط امانت داری را به جا می‌آورد.

💡 و اکنون بر طریق برهان ها اندر اثبات بهشت و دوزخ گوییم که آن اخلاق ستوده که یاد کردیم از عدل و انصاف و راست گفتن و امانت گزاردن و مهر و وفا و بخشایش و جز آن، میان خلق بر امید یافتن بهشت و رستن از دوزخ مبسوط گشته است و اندر این اخلاق صلاح عالم و خلق است، و این مقدمه اولی است اندر عقل ثابت. پس پیدا شد که این اخلاق معلولات بهشت و دوزخ اند و بهشت و دوزخ علت هاست مر وجود (این) اخلاق ستوده را که اندر آن صلاح خلق است به میان خلق، و این دیگر مقدمه راست است. 

💡 چون مفاوضت ایشان بدین کلمت رسید شیر از گاو فارغ شده بود و کار او تمام بپرداخته. و چندانکه او را افگنده دید و در خون غلتیده، و فورت خشم تسکینی یافت، تاملی کرد و با خود گفت: دریغ شنزبه با چندان عقل و کیاست و رای و هنر. نمی دانم که در این کار مصیب بودم و در آنچه ازو رسانیدند حق راستی و امانت گزاردند یا طریق خائنان بی باک سپردند. من باری خود را مصیبت زده کردم و توجع و تحسر سود نخواهد داشت.

💡 خدا ترس باید امانت گزار امین کز تو ترسد امینش مدار