واژۀ اَسانید در زبان فارسی برگرفته از زبان عربی است و در اصل به عنوان جمع مکسّر دو واژۀ اصلی «إسناد» و «اَسْناد» به کار میرود. ریشۀ اصلی این کلمات به سَند به معنای پایه، تکیهگاه، یا مدرک معتبر بازمیگردد. از نظر ساختار صرفی، «إسناد» مصدر باب إفعال است که بر مفهوم نسبت دادن، اتکا کردن، یا پایهگذاری تأکید دارد، در حالی که «اَسْناد» جمع «سَنَد» مستقیماً به مدارک و مستندات اشاره میکند. بنابراین، «اَسانید» در معنایی کلی، اشاره به مجموعهای از اتکاءها، پایهها، یا مهمتر از همه، اسناد و مدارک پشتیبان دارد.
در متون رسمی، تاریخی و حقوقی، کاربرد «اَسانید» بر واژۀ «اسناد» اولویت مییابد تا بر کثرت و اهمیت مجموعه مدارک تأکید گردد. این واژه به طور خاص در مباحث مربوط به گزارشنویسی، بایگانی و تاریخنگاری به کار میرود، جایی که نیاز است مجموعهای از شواهد مکتوب یا شفاهی که یک ادعا یا واقعه بر آنها استوار است، به صورت یکجا مورد خطاب قرار گیرند. در دانش سندشناسی، «اَسانید» شامل کلیۀ اقلامی است که صحت و اعتبار یک موضوع را در طول زمان تضمین میکنند، اعم از وقفنامهها، احکام حکومتی، مکاتبات رسمی، یا هر نوع مدرک حاوی امضا و مهر معتبر.
