آکنده پهلو

💡 آکنده پهلو از علف نعمت تو طمع برچیده دامن از کنف حضرت تو عار

💡 چریده دیو لاخ، آکنده پهلو بتن فربه، میان چون موی لاغر

💡 در آن شب سرد و تاریک زمستانی، مسافر خسته و بی‌کس، در حالی که آکنده پهلو از شدت سرما می‌لرزید، زیر سایه‌ی یک درخت کهنسال پناه گرفت.

💡 شاعر در بندهای میانی منظومه‌اش، تصویر زنی را ترسیم کرده است که آکنده پهلو و با چشمانی اشک‌بار، در انتظار بازگشت محبوب از سفر دوردست نشسته است.

💡 او با حالتی بسیار غم‌انگیز و در حالی که آکنده پهلو به صندلی نشسته بود، با نگاهی خیره به افق، خاطرات تلخ گذشته را در ذهن مرور می‌کرد.