آش پشت پا

( آش پشت پا ) (ش ِ پُ تِ ) (اِمر. ) آشی که پس از رفتن عزیزی به مسافرت درست می کنند و به فقرا می دهند.

آش‌پشت‌پا
(مجاز): آش رشته‌ای که بعد از رفتن مسافر، بستگان او به نیّت سلامت و خوشی او در سفر می‌پزند و میان خویشان و دیگران پخش می‌کنند. در اندیشه آش پشت‌پایی بودم که برایم خواهند پخت. «آل‌احمد»
آشی که پس از رفتن عزیزی به مسافرت درست می‌کنند و به فقرا می‌دهند.

💡 آشِ پشتِ پا نام گونه‌ای آش و سنتی ایرانی بین عامه است به این ترتیب که خانوادهٔ شخص مسافر، سه روز پس از رفتن او این آش را می‌پزند و به خویشاوندان، همسایگان یا فقیران می‌دهند و اعتقاد دارند برای مسافر شگون می‌آورد. به آئین و رسم پختن آش پشت پا، «پشت پاپزان» گفته می‌شود.