اصطلاح «آستین زدن» در زبان فارسی قدیم به معنای «آستین بر سر کسی زدن» بوده و به صورت مجازی به معنای راندن، دور کردن یا از خود راندن فردی به کار میرفته است. این تعبیر در متون ادبی و اشعار شاعران کلاسیک مانند سعدی دیده میشود و معمولاً برای نشان دادن طرد یا دور کردن کسی از جمع یا جایگاه خود استفاده میشود. آستین بهطور نمادین وسیلهای است برای پوشاندن یا پس زدن، بنابراین «آستین زدن» بیانگر عمل دور کردن و دفع کردن است. در برخی متون، این اصطلاح بار تمثیلی و اخلاقی نیز دارد و نشاندهنده رفتار ناپسند یا دور کردن افراد از موقعیت نادرست است. این واژه علاوه بر کاربرد مجازی، اشاره به رفتار عملی یا نمادین نیز دارد که در آن شخصی با آستین خود کسی را پس میزند یا دور میکند. کاربرد آن بیشتر در اشعار و متون قدیم است و در زبان معاصر کمتر دیده میشود. در شعر سعدی آمده است: «شاید که آستینت بر سر زنند»، که به معنای دور کردن یا پس زدن کسی است. به طور خلاصه، «آستین زدن» یعنی راندن، دور کردن یا دفع کردن فرد از جایگاه یا موقعیت خود، به ویژه به صورت نمادین و ادبی.
آستین زدن
ویکی واژه
آستینزدن
(قدیم): آستین بر سر کسی زدن؛ و به مجاز راندن و دور کردن او. شاید که آستینت بر سر زنند سعدی/ تا چون مگس نگردی گِرد شکر دهانان «سعدی»
جمله سازی با آستین زدن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 کفرست بر چراغ حیا آستین زدن نور چراغ ایمن ایمان بود حجاب
