در ساختار دستوری به عنوان یک مصدر مرکب شناخته میشود، بیانگر یک کنش ارزشی و اخلاقی عمیق در روابط انسانی و تعامل با محیط است. این مفهوم، فراتر از یک احترام ساده و سطحی، به معنای والاتری از تکریم، وقار و رعایت حرمت نهادن به وجود، مقام یا جایگاه یک شخص یا یک شیء ارزشمند اشاره دارد. شایان ذکر است که ریشه این واژه در زبان فارسی، بار معنایی سنگینی از شرم و حیا را نیز با خود حمل میکند، بدین معنا که فرد «آزرمدار» کسی است که با درک جایگاه مخاطب، از هرگونه تعدی یا سخن ناروا پرهیز مینماید و این ادب را با فروتنی همراه میسازد.
دامنه کاربرد آزرم داشتن بسیار گسترده است و تمامی ساحتهای تعامل اجتماعی را در بر میگیرد. این صفت نیکو، در وهله نخست شامل احترام گذاشتن به بزرگان، پیشکسوتان و صاحبان تجربه میشود، اما محدود به این دایره نیست؛ بلکه شامل تکریم نهادها، سنتها، و حتی حفظ کرامت اشیایی است که از نظر فرهنگی یا تاریخی اهمیت یافتهاند. در واقع، عمل به این اصل نشاندهنده سلامت روانی و بلوغ اجتماعی فرد است؛ زیرا فرد آزرمدار، همواره بر رعایت مرزهای اخلاقی و اجتماعی آگاه بوده و میکوشد تا با رفتار سنجیده و گفتار فاخر، محیطی مبتنی بر اعتماد و احترام متقابل را فراهم آورد.