Whiggism

💡 Critics of Whiggism argue that it downplays reversals and non-linear change.

منتقدان ویگیسم معتقدند که این مکتب، معکوس شدن‌ها و تغییرات غیرخطی را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد.

💡 The anthology juxtaposes Whiggism with radical and conservative traditions to show the era’s debates.

این گلچین، ویگیسم را در کنار سنت‌های رادیکال و محافظه‌کار قرار می‌دهد تا مناظرات آن دوران را نشان دهد.

💡 Whatever else we may think of Kuhn’s Structure of 1962, he killed Whiggism.

هر طور که بخواهیم در مورد کتاب «ساختار» کوهن در سال ۱۹۶۲ فکر کنیم، او ویگیسم را نابود کرد.

💡 This is the Achilles’ heel of radical Whiggism, and we know that it is its Achilles’ heel because one day it produces an Achilles, and the next a heel.

این پاشنه آشیل ویگیسم رادیکال است، و ما می‌دانیم که پاشنه آشیل آن است، زیرا یک روز یک آشیل تولید می‌کند و روز دیگر یک پاشنه.

💡 Victorian essays steeped in Whiggism celebrated reform as destiny rather than contingency.

مقالات ویکتوریایی که در ویگیسم غرق شده بودند، اصلاحات را به عنوان سرنوشتی قطعی و نه تصادفی ستایش می‌کردند.