Waldenses

💡 Medieval accounts of the Waldenses describe lay preaching that challenged ecclesiastical authority.

روایت‌های قرون وسطایی از والدوسی‌ها، موعظه‌های غیرروحانی را توصیف می‌کند که مرجعیت کلیسا را به چالش می‌کشید.

💡 Museums now present the Waldenses as a thread in Europe’s broader tapestry of dissent.

موزه‌ها اکنون والدوسی‌ها را به عنوان رشته‌ای از طیف وسیع‌تر مخالفت‌های اروپا معرفی می‌کنند.

💡 Archives trace Waldenses migrations into valleys where they practiced quietly for centuries.

بایگانی‌ها، مهاجرت‌های والدوسی‌ها را به دره‌هایی ردیابی می‌کنند که در آن‌ها قرن‌ها بی‌سروصدا به عبادت می‌پرداختند.

💡 Have we time to examine the Waldenses, the Covenanters of Scotland, the Catholics of Ireland, the victims of St. Bartholomew, of the Spanish Inquisition, all those who have died in flames?

آیا وقت داریم والدن‌ها، عهدگرایان اسکاتلند، کاتولیک‌های ایرلند، قربانیان سنت بارتولومیو، تفتیش عقاید اسپانیا، و همه کسانی که در شعله‌های آتش جان باختند را بررسی کنیم؟

💡 It may be noted, too, that ten years before the contribution to London, Dublin sent a relief amounting to £1,000 to the Waldenses, when suffering from the persecution of the Duke of Savoy.

همچنین می‌توان اشاره کرد که ده سال قبل از اهدای کمک به لندن، دوبلین مبلغ ۱۰۰۰ پوند برای والدن‌ها فرستاد، زمانی که از آزار و اذیت دوک ساووی رنج می‌بردند.

💡 This necessarily involved non-resistance, rendering the Waldenses dangerous only from such moral influence as they could acquire.

این امر لزوماً مستلزم عدم مقاومت بود، و والدوسی‌ها را تنها از طریق نفوذ اخلاقی که می‌توانستند کسب کنند، خطرناک جلوه می‌داد.