vineland

💡 Outside town, vineland rolled toward the river in green stripes.

بیرون شهر، تاکستان با نوارهای سبز به سمت رودخانه امتداد داشت.

💡 Old postcards show vineland where suburbs now sprawl in beige.

کارت پستال‌های قدیمی، تاکستان‌هایی را نشان می‌دهند که اکنون حومه‌های شهر به رنگ بژ پراکنده شده‌اند.

💡 Migrating cranes paused above the vineland, calling like rusty gates.

درناهای مهاجر بر فراز تاکستان توقف کردند و مانند دروازه‌های زنگ‌زده فریاد می‌زدند.

💡 Loosely inspired by Thomas Pynchon’s “Vineland,” the film mostly borrows vibes: the struggle of how to move forward when it feels your path has run its course.

این فیلم که الهام گرفته از «واینلند» اثر توماس پینچون است، عمدتاً حال و هوای آن را به عاریت گرفته است: تقلا برای اینکه چگونه به جلو حرکت کنی، وقتی احساس می‌کنی مسیرت به پایان رسیده است.

💡 The second, audible less frequently until 1990’s “Vineland,” sounds looser, freer, warmer, more improvisational, more curious about love and family, increasingly wistful, all but twilit with rue.

دومی، که تا «واینلند» دهه ۱۹۹۰ کمتر شنیده می‌شد، رهاتر، آزادتر، گرم‌تر، بداهه‌پردازانه‌تر، کنجکاوانه‌تر درباره عشق و خانواده، به طور فزاینده‌ای حسرت‌بار، و تقریباً تاریک و مبهم از غم و اندوه به نظر می‌رسد.

💡 The director of “Boogie Nights” and “There Will Be Blood” returns with an angry epic about American dissent, born from grappling with Thomas Pynchon’s “Vineland.”

کارگردان «شب‌های بوگی» و «خون به پا خواهد شد» با یک حماسه خشمگین درباره مخالفت آمریکایی‌ها بازگشته است که از دل کشمکش با «واینلند» توماس پینچون زاده شده است.