Troilus

💡 Paintings place Troilus in gold and gloom beside the walls.

نقاشی‌ها ترویلوس را با لباسی طلایی و تیره در کنار دیوارها قرار می‌دهند.

💡 A monologue from Troilus rang with sincerity and naivete.

مونولوگی از ترویلوس سرشار از صداقت و سادگی بود.

💡 A production of “Troilus and Cressida” with the British director James Macdonald, in 2005, proved to be a turning point.

اجرای «تروئیلوس و کرسیدا» با کارگردانی بریتانیایی جیمز مک‌دونالد در سال ۲۰۰۵، نقطه عطفی بود.

💡 “I was really lost as Troilus, and I asked James, ‘Can you please help me understand his situation?,’”

«من به عنوان ترویلوس واقعاً سردرگم بودم و از جیمز پرسیدم: «می‌توانی لطفاً به من کمک کنی تا موقعیت او را درک کنم؟»»

💡 I could understand that attitude if we were talking about the utterly unlovable “Troilus and Cressida.”

اگر درباره «تروئیلوس و کرسیدا»ی کاملاً دوست‌داشتنی صحبت می‌کردیم، می‌توانستم این طرز فکر را درک کنم.

💡 Poets recast Troilus as hopeful youth doomed by history.

شاعران، ترویلوس را به عنوان جوانی امیدوار که محکوم به فنای تاریخ است، بازآفرینی می‌کنند.