Thanatos

💡 The painting shows Thanatos waiting politely at the threshold.

این نقاشی، تاناتوس را نشان می‌دهد که مؤدبانه در آستانه منتظر است.

💡 He was King of the Dead—not Death himself, whom the Greeks called Thanatos and the Romans, Orcus.

او پادشاه مردگان بود - نه خود مرگ، که یونانیان او را تاناتوس و رومی‌ها، اورکوس می‌نامیدند.

💡 The myth names Thanatos as a quiet presence, not a scream.

این اسطوره از تاناتوس به عنوان حضوری آرام نام می‌برد، نه فریاد.

💡 Some might read that as evoking Eros — life and love — versus Thanatos — death and destruction.

برخی ممکن است این را تداعی‌کننده‌ی اروس - زندگی و عشق - در مقابل تاناتوس - مرگ و نابودی - تفسیر کنند.

💡 Sitting cross-legged in my friend’s attic, I tore through those pages, ricocheting between Thanatos and Eros.

در اتاق زیر شیروانی دوستم چهارزانو نشسته بودم و صفحات را ورق می‌زدم و بین تاناتوس و اروس در نوسان بودم.

💡 Therapists borrow Thanatos to discuss the pull toward endings.

درمانگران از تاناتوس برای بحث در مورد کشش به سمت پایان‌ها استفاده می‌کنند.