Thammuz

💡 A poem names Thammuz and the fields answer in dust.

شعری از تموز نام می‌برد و مزارع در غبار پاسخ می‌دهند.

💡 Here must I enter in, here make my dwelling With Thammuz in the mansion of the dead, Driven to Famine's house by love compelling And hunger for the sight of that dear head.

از اینجا باید وارد شوم، از اینجا با تموز در عمارت مردگان مسکن گزینم، رانده شده به خانه قحطی از عشقی وسوسه‌انگیز و عطش دیدار آن سر عزیز.

💡 Milton, in "Paradise Lost," says: "Thammuz came next behind, Whose annual wound in Lebanon allur'd The Syrian damsels to lament his fate In amorous ditties all a summer's day."

میلتون در «بهشت گمشده» می‌گوید: «تاموز نفر بعدی بود که زخم سالانه‌اش در لبنان، دختران سوری را وسوسه کرد تا در تمام طول تابستان با ناله‌های عاشقانه بر سرنوشت او سوگواری کنند.»

💡 The calendar still remembers Thammuz with heat and laments.

تقویم هنوز هم با داغ و سوگ، یاد تهموز را گرامی می‌دارد.

💡 It was said to the Prophet, "Behold, I will show thee worse things than these: women weeping to Thammuz."

به پیامبر گفته شد: «اینک، من چیزهای بدتر از این را به تو نشان خواهم داد: زنانی که برای تموز گریه می‌کنند.»

💡 The guide linked Thammuz to harvest myths and thresholds.

راهنما، تموز را به اسطوره‌های برداشت محصول و آستانه‌ها مرتبط کرد.