Tarkovsky

💡 Students parsing Tarkovsky learn to sit with silence until it speaks.

دانش‌آموزانی که آثار تارکوفسکی را تجزیه و تحلیل می‌کنند، یاد می‌گیرند که تا زمانی که سکوت به حرف نیامده، با آن بنشینند.

💡 One thing that has always impressed me about filmmakers like Andrei Tarkovsky and Béla Tarr — known for using slow moving, wide-angle shots — is the trust they place in their audience.

چیزی که همیشه در مورد فیلمسازانی مانند آندری تارکوفسکی و بلا تار - که به خاطر استفاده از نماهای با حرکت آهسته و زاویه باز شناخته می‌شوند - مرا تحت تأثیر قرار داده، اعتمادی است که آنها به مخاطب خود دارند.

💡 Especially with Tarkovsky, there’s a structure to his movies that is a kind of visual poetry.

به خصوص در فیلم‌های تارکوفسکی، ساختاری وجود دارد که نوعی شعر بصری است.

💡 Late shots in Tarkovsky feel like prayers filmed in rain and dust.

نماهای پایانی در فیلم‌های تارکوفسکی مانند دعاهایی هستند که در باران و گرد و غبار فیلمبرداری شده‌اند.

💡 Eggers channels the great Soviet filmmaker Andrei Tarkovsky in scenes of astonishing historical detail, patient observation and hallucinatory strangeness.

اگرز در صحنه‌هایی با جزئیات تاریخی شگفت‌انگیز، مشاهدات صبورانه و غرابت وهم‌آلود، از فیلمساز بزرگ شوروی، آندری تارکوفسکی، الهام می‌گیرد.

💡 A retrospective paired Tarkovsky with poets who obsessed over time and memory.

یک نمایشگاه مرور آثار، تارکوفسکی را در کنار شاعرانی قرار داد که شیفته‌ی زمان و خاطره بودند.