take ones leave

💡 The Black vernacular phrase from which “You Don’t Have to Tell Me Twice” takes its name is a verb, he says — an assertion of the right to take one’s leave from participation in your own oppression.

او می‌گوید عبارت عامیانه‌ی سیاه‌پوستان که نام آهنگ «لازم نیست دو بار به من بگویی» از آن گرفته شده، یک فعل است - ادعایی مبنی بر حق کناره‌گیری از مشارکت در ظلم به خود.

💡 After the toast, we take one's leave while the party still has music, not yawns.

بعد از نوشیدن شراب، تا وقتی که هنوز موسیقی در مهمانی پخش نشده و خمیازه‌ای در کار نیست، آنجا را ترک می‌کنیم.

💡 Diplomats take one's leave with gifts that say “we remember,” not “we’re done.”

دیپلمات‌ها با هدایایی خداحافظی می‌کنند که روی آنها نوشته شده باشد «ما به یاد داریم»، نه اینکه بگویند «کارمان تمام شده است».

💡 “You know that it is bad form to take one’s leave without saying ‘adieu,’ and believe me,” and he again laughed, “I thank you for your lavish reception in honor of the fake lord.”

«می‌دانید که خداحافظی کردن بدون گفتن «خداحافظ» رسم بدی است، و باور کنید،» و دوباره خندید، «از پذیرایی باشکوهی که به افتخار ارباب قلابی انجام دادید متشکرم.»

💡 He take one's leave at dawn, leaving a note that did the conversation’s gentle work.

او سپیده دم خداحافظی کرد و یادداشتی به جا گذاشت که کار آرام مکالمه را انجام می‌داد.

💡 What was there to do on a last day but look and note, and watch, and take one's leave?

در آخرین روز چه کاری می‌شد کرد جز نگاه کردن و یادداشت کردن، و تماشا کردن، و رفتن؟