Sensurround

💡 When the movie premiered in 1974, theaters presented it with a special speaker system called Sensurround which made auditorium seats vibrate during sequences of ear-shattering mayhem.

وقتی این فیلم در سال ۱۹۷۴ اکران شد، سینماها آن را با یک سیستم بلندگوی ویژه به نام Sensurround عرضه کردند که باعث می‌شد صندلی‌های سالن در طول سکانس‌های پر از هرج و مرج و سر و صدای گوش‌خراش بلرزند.

💡 The retro screening used Sensurround, and the seats vibrated like a friendly earthquake timed to explosions.

سیستم نمایش قدیمی از فناوری Sensurround استفاده می‌کرد و صندلی‌ها مثل یک زلزله‌ی معمولی که با انفجار زمان‌بندی شده باشد، می‌لرزیدند.

💡 Where was all the rich high-fidelity we’ve come to expect from Sensurround electronics?

کجا بود آن همه کیفیت بالای غنی و وفاداری که از لوازم الکترونیکی Sensurround انتظار داشتیم؟

💡 Accompanied by an oceanic World Music-style soundscape, the videos offer a Sensurround soak in the vitality and variety of diaspora as the museum envisions it.

این ویدیوها که با فضایی اقیانوسی به سبک موسیقی جهانی همراه شده‌اند، حسی فراگیر را در سرزندگی و تنوع مهاجران، آنطور که موزه در نظر دارد، ارائه می‌دهند.

💡 With Sensurround, sound became architecture, corralling attention and goosebumps into perfectly synchronized waves.

با فناوری Sensurround، صدا به معماری تبدیل شد و توجه و مو به مو را به امواج کاملاً هماهنگ تبدیل کرد.

💡 Critics called Sensurround gimmicky, but audiences grinned, grateful for an excuse to feel movies in their ribs.

منتقدان Sensurround را حیله‌گرانه خواندند، اما مخاطبان با لبخند از اینکه بهانه‌ای برای حس کردن فیلم‌ها در دنده‌هایشان پیدا شده بود، سپاسگزار بودند.