Scotch rose

💡 Among the other Roses named by my cousin I recall the White Scotch Rose, sometimes called also the Burnet-leaved Rose.

در میان گل‌های رز دیگری که پسرعمویم نامگذاری کرده، گل رز سفید اسکاتلندی را به یاد می‌آورم که گاهی اوقات گل رز برگ‌برنت نیز نامیده می‌شود.

💡 The Scotch rose bloomed early, shrugging at wind like a seasoned gardener.

گل رز اسکاتلندی خیلی زود شکوفه داد و مانند یک باغبان باتجربه، در برابر باد شانه بالا انداخت.

💡 Hedges of Scotch rose smell like someone lit a floral candle in the open air.

پرچین‌های رز اسکاتلندی بویی شبیه به این می‌دهند که کسی شمعی از گل را در فضای باز روشن کرده باشد.

💡 Sometimes there was a prickly semidouble yellow Rose, called by us a Scotch Rose, a Sweet Brier, or a rusty-flowered white Rose, similar, though inferior, to the Madame Plantier.

گاهی اوقات یک گل رز زرد نیمه‌خاردار وجود داشت که ما آن را رز اسکاتلندی، گل شیرین بریر یا رز سفید با گل‌های زنگ‌زده می‌نامیدیم، که شبیه، هرچند بی‌کیفیت‌تر، به مادام پلانتیر بود.

💡 We pruned the Scotch rose lightly and were rewarded with kindness.

ما گل رز اسکاتلندی را به آرامی هرس کردیم و با مهربانی پاداش گرفتیم.

💡 The only yellow garden Rose common in old gardens was known simply as the "old yellow Rose," or Scotch Rose, but it came from the far East.

تنها گل رز زرد باغی رایج در باغ‌های قدیمی، به سادگی با نام «گل رز زرد قدیمی» یا گل رز اسکاتلندی شناخته می‌شد، اما از خاور دور می‌آمد.