Savonarola

💡 “I will go upstairs to the triple zero room, locate the appropriate encyclopedia volume, and check both ‘Savonarola’ and ‘Shrove Tuesday.’

«من به طبقه بالا، به اتاق تریپل صفر می‌روم، جلد مناسب دایره‌المعارف را پیدا می‌کنم و هر دو کتاب «ساوونارولا» و «سه‌شنبه توبه» را بررسی می‌کنم.»

💡 The number of Botticelli paintings in the world would have been higher had the artist not fallen under the spell of the religious zealot Girolamo Savonarola.

اگر این هنرمند تحت تأثیر ژیرولامو ساونارولا، متعصب مذهبی، قرار نمی‌گرفت، تعداد نقاشی‌های بوتیچلی در جهان بیشتر می‌بود.

💡 Around 1497, Girolamo Savonarola, a Florentine who fancied himself a kind of moral dictator, turned up his nose at jokes, sex, and any kind of vice.

حدود سال ۱۴۹۷، جیرولامو ساوونارولا، یک فلورانسی که خود را نوعی دیکتاتور اخلاقی می‌دانست، از شوخی، رابطه جنسی و هر نوع فساد اخلاقی بیزار بود.

💡 Debates about Savonarola ask how zeal becomes policy—and how policy becomes regret.

بحث‌ها درباره ساوونارولا این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه شور و شوق به سیاست تبدیل می‌شود - و چگونه سیاست به پشیمانی.

💡 Mention Savonarola and Florence remembers bonfires where art learned the fragility of permission.

از ساوونارولا یاد کنید و فلورانس آتش‌هایی را به یاد می‌آورد که در آن‌ها هنر شکنندگیِ اجازه را آموخت.

💡 Biographies of Savonarola read like sermons spliced with politics and smoke.

زندگینامه‌های ساوونارولا مانند موعظه‌هایی هستند که با سیاست و دود آمیخته شده‌اند.