Saroyan

💡 “An old man died near me and then his wife died next,” Valentyna Saroyan said.

والنتینا سارویان گفت: «پیرمردی نزدیک من فوت کرد و سپس همسرش نیز درگذشت.»

💡 The prose of Saroyan carries kindness like contraband smuggled past cynicism.

نثر سارویان مهربانی را همچون کالای قاچاقی که از میان بدبینی عبور کرده، در خود جای داده است.

💡 I also loved “The Human Comedy,” by William Saroyan and remember being so moved by “Death Be Not Proud,” by John Gunther.

من همچنین عاشق «کمدی انسانی» نوشته ویلیام سارویان بودم و یادم می‌آید که «مرگ مایه افتخار نیست» نوشته جان گانتر خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.

💡 Plays by Saroyan believe ordinary people deserve spotlight and applause, especially when nothing explodes.

نمایشنامه‌های سارویان معتقدند که مردم عادی سزاوار توجه و تشویق هستند، به خصوص وقتی که چیزی منفجر نمی‌شود.

💡 “An old man died near me and then his wife died next,” Valentyna Saroyan, a weary survivor, recalled Tuesday as she toured the darkened basement.

والنتینا سارویان، یکی از بازماندگان خسته، روز سه‌شنبه هنگام بازدید از زیرزمین تاریک، به یاد آورد: «پیرمردی نزدیک من فوت کرد و سپس همسرش نیز درگذشت.»

💡 Readers return to Saroyan for sentences that shrug, grin, and keep walking.

خوانندگان برای جملاتی که شانه بالا می‌اندازند، پوزخند می‌زنند و به راه رفتن ادامه می‌دهند، به سارویان برمی‌گردند.