rondure

💡 And many a righteous man has burned to dust In heaven's blue rondure, but their smoke, where is it?

و چه بسیارند مردان پارسایی که در آسمان نیلگون به خاکستر تبدیل شده‌اند، اما دودشان کجاست؟

💡 Deep in the rondure of the heavenly blue, There is a cup, concealed from mortals' view, Which all must drink in turn; Oh, sigh not then, But drink it boldly, when it comes to you!

در ژرفای آسمان نیلگون، جامی هست پنهان از دیدگان فانیان که همه باید به نوبت از آن بنوشند؛ آه، پس آه نکش، بلکه آن را جسورانه، هر گاه به تو رسید، بنوش!

💡 In Being's rondure do we stray belated, Our pride of manhood humbled and abated; Would we were gone! long since have we been wearied With this world's griefs, and with its pleasures sated.

در حلقه هستی، دیرهنگام سرگردانیم، غرور مردانگی‌مان فروتن و فروکش کرده است؛ ای کاش رفته بودیم! مدت‌هاست که از غم‌های این دنیا خسته و از لذت‌هایش سیراب شده‌ایم.

💡 A violin’s rondure isn’t just visual; it shapes resonance, spinning sound into room-filling warmth.

روندور ویولن فقط بصری نیست؛ بلکه رزونانس را شکل می‌دهد و صدا را به گرمایی تبدیل می‌کند که اتاق را پر می‌کند.

💡 Writers borrow rondure to describe horizons that cradle cities like bowls of possibility.

نویسندگان از روندور برای توصیف افق‌هایی که شهرها را مانند کاسه‌هایی از احتمالات در بر می‌گیرند، وام می‌گیرند.

💡 The sculpture’s rondure makes stone feel soft, inviting palms to finish what chisels began.

انحنای گرد این مجسمه باعث می‌شود سنگ نرم به نظر برسد و کف دست‌ها را دعوت می‌کند تا کاری را که قلم‌ها آغاز کرده‌اند، به پایان برسانند.