red fescue

💡 Golf course superintendents favor red fescue on links-style roughs because it tolerates drought and poor soils.

سرپرستان زمین‌های گلف، چمن فسکیوی قرمز را روی زمین‌های ناهموار پیوندی ترجیح می‌دهند، زیرا این گیاه خشکسالی و خاک‌های فقیر را تحمل می‌کند.

💡 A meadow mix with red fescue waved in a dry wind, providing habitat for nesting birds and beetles.

ترکیبی از چمنزار با گیاهان سرخ‌فام در باد خشک تکان می‌خورد و زیستگاهی برای لانه‌سازی پرندگان و سوسک‌ها فراهم می‌کرد.

💡 The landscape plan replaced thirsty turf with red fescue to cut irrigation while keeping soft, fine blades underfoot.

در طرح منظر، چمن تشنه با چمن فسکوی قرمز جایگزین شد تا آبیاری کاهش یابد و در عین حال، تیغه‌های نرم و ریز زیر پا نگه داشته شوند.

💡 The new grass was 100% perennial rye; the old courts had been a mix of 70% rye and 30% creeping red fescue.

چمن جدید ۱۰۰٪ چاودار چند ساله بود؛ چمن‌های قدیمی ترکیبی از ۷۰٪ چاودار و ۳۰٪ چمن قرمز رونده بودند.

💡 In 2002, tournament officials approved a switch from a mix of ryegrass and creeping red fescue to pure ryegrass.

در سال ۲۰۰۲، مسئولین مسابقات تغییر از مخلوط چاودار و فستوکای قرمز خزنده به چاودار خالص را تصویب کردند.

💡 In 2001, Wimbledon famously went from a mix of ryegrass and creeping red fescue to 100 percent ryegrass, which allowed for firmer courts and cleaner bounces.

در سال ۲۰۰۱، ویمبلدون به طرز مشهوری از ترکیب چاودار و چمن قرمز خزنده به چمن ۱۰۰ درصد چاودار روی آورد که امکان زمین‌های محکم‌تر و پرش‌های تمیزتری را فراهم می‌کرد.