Quintilian

💡 ‘Circumstances’, we have seen, is Quintilian’s coinage.

دیدیم که «شرایط» اصطلاحی است که کوینتیلیان ابداع کرده است.

💡 Teachers borrow Quintilian when coaching structure, clarity, and graciousness under pressure.

معلمان هنگام آموزش ساختار، شفافیت و بخشندگی تحت فشار، از کوینتیلیان الهام می‌گیرند.

💡 Thus Quintilian assumes the lawyer will appeal to what we might call stereotypes: ‘It is easier to believe brigandage of a man, poisoning of a woman.’

بنابراین، کوینتیلیان فرض می‌کند که وکیل به چیزی که ما می‌توانیم آن را کلیشه بنامیم، متوسل خواهد شد: «باور راهزنی یک مرد، مسموم کردن یک زن آسان‌تر است.»

💡 Thus the claim that there is a new concept of evidence in the 1660s is mistaken; wherever we look what we find is nothing but the reworking of Quintilian’s distinctions.

بنابراین این ادعا که در دهه ۱۶۶۰ مفهوم جدیدی از شواهد وجود داشته، اشتباه است؛ به هر کجا که نگاه کنیم، چیزی جز بازطراحی تمایزات کوینتیلیان نمی‌یابیم.

💡 A seminar on Quintilian paired ancient counsel with modern slides that finally behaved.

سمیناری در مورد کوینتیلیان، اندرزهای باستانی را با اسلایدهای مدرنی که بالاخره به نتیجه رسیدند، ترکیب کرد.

💡 Reading Quintilian reminds speakers that character is rhetoric’s secret engine.

خواندن آثار کوینتیلیان به سخنرانان یادآوری می‌کند که شخصیت، موتور مخفی بلاغت است.