Ciceronian

💡 Translators wrestled with Ciceronian periods, deciding when to keep long sentences and when clarity demanded strategic, merciful pruning.

مترجمان با دوره‌های سیسرون دست و پنجه نرم می‌کردند و تصمیم می‌گرفتند چه زمانی جملات طولانی را نگه دارند و چه زمانی وضوح، مستلزم هرس استراتژیک و مهربانانه است.

💡 Ogilvie would take to the stage in a toga, orating for three hours in a formal Ciceronian style later adopted by senators and heads of state.

اوگیلوی با ردایی بلند به روی صحنه می‌رفت و به مدت سه ساعت به سبک رسمی سیسرون که بعدها توسط سناتورها و سران کشورها به کار گرفته شد، سخنرانی می‌کرد.

💡 The professor praised a Ciceronian arrangement, where exordium and peroration bracket arguments so neatly even opponents nod despite themselves.

استاد از یک ترتیب سیسرونی تمجید کرد، که در آن مقدمه و نطق، استدلال‌ها را چنان مرتب در چارچوب قرار می‌دهند که حتی مخالفان نیز علی‌رغم میلشان، سر تکان می‌دهند.

💡 Both Adams and Jefferson knew their roles by heart, especially in its Ciceronian version as a pair of retired patriarchs now beyond ambition and above controversy.

هم آدامز و هم جفرسون نقش خود را از بر بودند، به خصوص در نسخه سیسرونی آن به عنوان دو پدرسالار بازنشسته که اکنون فراتر از جاه‌طلبی و فراتر از جنجال بودند.

💡 Adams, however, despite all his vows of Ciceronian serenity, was congenitally incapable of staying in character.

با این حال، آدامز، علیرغم تمام سوگندهای آرامش سیسرون، ذاتاً قادر به حفظ شخصیت خود نبود.

💡 Her speech adopted a Ciceronian cadence, balancing parallel clauses and pointed pauses that made complex policy feel lucid, dignified, and strangely persuasive to distracted listeners.

سخنرانی او آهنگی سیسرون‌گونه داشت، و بندهای موازی و مکث‌های اشاره‌دار را متعادل می‌کرد که باعث می‌شد سیاست‌های پیچیده برای شنوندگان حواس‌پرت، واضح، باوقار و به طرز عجیبی قانع‌کننده به نظر برسند.