quinic acid

💡 A chromatogram flagged quinic acid peaks like small mountains that baristas learn to taste.

یک کروماتوگرام، قله‌های اسید کوئینیک را مانند کوه‌های کوچکی که باریستاها یاد می‌گیرند بچشند، علامت‌گذاری کرد.

💡 Roasted flavors owe some of their bite to quinic acid, which coffee nerds discuss with affectionate precision.

طعم‌های برشته‌شده بخشی از تندی خود را مدیون اسید کوینیک هستند، که خوره‌های قهوه با دقت و محبت در مورد آن صحبت می‌کنند.

💡 Plant biochemists trace shikimate pathways where quinic acid plays competent supporting roles.

بیوشیمی‌دانان گیاهی مسیرهای شیکیمات را ردیابی می‌کنند که در آن‌ها اسید کوئینیک نقش‌های حمایتی مؤثری ایفا می‌کند.

💡 Hydroquinone was obtained by Caventou and Pelletier by heating quinic acid, but these chemists did not recognize its true nature.

هیدروکینون توسط کاونتو و پلتیه با حرارت دادن اسید کوینیک به دست آمد، اما این شیمیدانان ماهیت واقعی آن را تشخیص ندادند.

💡 In the case of hydroquinone, the original source, quinic acid, was obviously out of question, for economical reasons.

در مورد هیدروکینون، منبع اصلی، یعنی اسید کوینیک، به دلایل اقتصادی، مسلماً منتفی بود.

💡 In 1838 Woskresensky, by oxidizing quinic acid with sulphuric acid and oxide of manganese, obtained a crystalline substance which he called quinoyl.

در سال ۱۸۳۸، ووسکرسنسکی با اکسیداسیون اسید کوینیک با اسید سولفوریک و اکسید منگنز، ماده‌ای بلوری به دست آورد که آن را کینوئیل نامید.