Pugwash conferences

💡 Historians note that the Pugwash conferences created rare backchannels where scientists from rival states could debate arms control without official posturing.

مورخان خاطرنشان می‌کنند که کنفرانس‌های پاگواش کانال‌های ارتباطی نادری ایجاد کردند که در آن‌ها دانشمندان کشورهای رقیب می‌توانستند بدون موضع‌گیری رسمی، درباره کنترل تسلیحات بحث کنند.

💡 He continued this stance as president of the nuclear-arms-opposing Pugwash Conferences on Science and World Affairs after his retirement from Cambridge in 1997.

او پس از بازنشستگی از کمبریج در سال ۱۹۹۷، این موضع را به عنوان رئیس کنفرانس‌های پوگواش در حوزه علوم و امور جهانی که مخالف سلاح‌های هسته‌ای بودند، ادامه داد.

💡 Shortly before his death in 1955, Albert Einstein co-authored a report on avoiding nuclear war, which led to the Pugwash Conferences, and helped create non-proliferation agreements.Credit:

آلبرت انیشتین کمی پیش از مرگش در سال ۱۹۵۵، در نوشتن گزارشی در مورد اجتناب از جنگ هسته‌ای مشارکت داشت که منجر به کنفرانس‌های پاگواش شد و به ایجاد توافق‌نامه‌های عدم اشاعه کمک کرد. منبع:

💡 Many credit the Pugwash conferences with seeding key norms around nuclear restraint, even when governments were not ready to sign binding treaties.

بسیاری کنفرانس‌های پاگواش را عامل ایجاد هنجارهای کلیدی پیرامون خویشتن‌داری هسته‌ای می‌دانند، حتی زمانی که دولت‌ها آماده امضای معاهدات الزام‌آور نبودند.

💡 By convening the Pugwash conferences in neutral locations, organizers lowered the temperature of Cold War rhetoric and nudged policymakers toward pragmatic risk reduction.

با برگزاری کنفرانس‌های پاگواش در مکان‌های بی‌طرف، برگزارکنندگان از شدت لفاظی‌های جنگ سرد کاستند و سیاست‌گذاران را به سمت کاهش عملی ریسک سوق دادند.

💡 He was also president of the Pugwash conferences, an influential group which seeks to curtail armed conflicts around the world.

او همچنین رئیس کنفرانس‌های پاگواش، یک گروه بانفوذ که به دنبال کاهش درگیری‌های مسلحانه در سراسر جهان است، بود.