Proust

💡 Mine will be the Summer of Proust, as I work my way through “In Search of Lost Time.”

تابستان من، تابستان پروست خواهد بود، و من در حال خواندن «در جستجوی زمان از دست رفته» هستم.

💡 A teacher gave Proust in small doses, pairing passages with cookies and silence.

معلمی پروست را در دوزهای کوچک به او آموخت، و قطعاتی را با کوکی‌ها و سکوت جفت کرد.

💡 Reading Proust on a slow train makes time fold like pastry, layer upon fragrant layer.

خواندن پروست در قطاری آهسته‌رو، زمان را مانند شیرینی تا می‌زند، لایه لایه روی هم و معطر.

💡 Translators of Proust duel gently over cadence, because memory breathes in rhythm.

مترجمان پروست به آرامی بر سر وزن و آهنگ کلام با هم رقابت می‌کنند، زیرا حافظه ریتم را در خود جای می‌دهد.

💡 As a teenager, he said, he read Tolstoy’s “War and Peace” in a day and Marcel Proust’s monumental “Remembrance of Things Past” in a week.

او گفت که در نوجوانی «جنگ و صلح» تولستوی را در یک روز و «یادی از گذشته» اثر ماندگار مارسل پروست را در یک هفته خوانده است.

💡 A dandy who reads Proust and listens to Édith Piaf, Alexandre is obsessed with the past, mainly the aborted revolution of 1968.

الکساندر، مردی شیک‌پوش که آثار پروست می‌خواند و به ادیت پیاف گوش می‌دهد، شیفته‌ی گذشته، به‌ویژه انقلاب نافرجام ۱۹۶۸، است.