prisage

💡 Merchants grumbled about prisage, then priced it quietly into casks and contracts.

تاجران از قیمت‌گذاری گله‌مند بودند، سپس بی‌سروصدا آن را در بشکه‌ها و قراردادها قیمت‌گذاری می‌کردند.

💡 The English merchants, however, for the time, successfully resisted the application in their case of the higher charges, and consequently remained under the old prisage of wine.

با این حال، بازرگانان انگلیسی در آن زمان با موفقیت در برابر اعمال هزینه‌های بالاتر در پرونده خود مقاومت کردند و در نتیجه همچنان مشمول قیمت سابق شراب باقی ماندند.

💡 Legal historians trace prisage through charters, modeling how revenue innovations ferment like the goods they target.

مورخان حقوقی، حق امتیاز را از طریق منشورها ردیابی می‌کنند و مدل‌سازی می‌کنند که چگونه نوآوری‌های درآمدی مانند کالاهایی که هدف قرار می‌دهند، تخمیر می‌شوند.

💡 Medieval prisage allowed the crown to seize portions of imported wine, a fiscal policy that tasted different depending on which side of the ledger you occupied.

سهمیه‌بندی قرون وسطایی به پادشاه اجازه می‌داد تا بخش‌هایی از شراب وارداتی را مصادره کند، سیاستی مالی که بسته به اینکه در کدام سمت دفتر کل قرار می‌گرفتید، طعم متفاوتی داشت.

💡 It was the practice, exercised according to ancient custom, of the Archbishop of York to claim prisage from every vessel of twenty tons burden entering the river Hull.

طبق رسم باستانی، اسقف اعظم یورک از هر کشتی بیست تُنی که وارد رودخانه هال می‌شد، حق‌السکوت می‌گرفت.

💡 Prisage, prī′zāj, n. formerly a right of the English kings to seize for crown purposes, esp. that of taking two tuns of wine from every ship importing twenty tuns or more.

پریزاج، prī′zāj، اسم. سابقاً حقی برای پادشاهان انگلیس برای تصرف به منظورهای سلطنتی، به ویژه برای گرفتن دو تُن شراب از هر کشتی که بیست تُن یا بیشتر وارد می‌کرد.