Pre-Raphaelite

💡 A novelist borrowed Pre Raphaelite imagery to frame a character who longs for purity while living in mess.

یک رمان‌نویس از تصاویر پیشارافائلی وام گرفت تا شخصیتی را به تصویر بکشد که در عین حال که در آشفتگی زندگی می‌کند، آرزوی پاکی دارد.

💡 One of his personal favorites was “1915: A Pre-Raphaelite Ending, London,” in which the widow of 19th century artist and manufacturer William Morris addresses her middle-aged, unmarried daughter.

یکی از آثار مورد علاقه‌ی شخصی او «۱۹۱۵: پایانی پیشارافائلی، لندن» بود که در آن بیوه‌ی هنرمند و تولیدکننده‌ی قرن نوزدهم، ویلیام موریس، دختر میانسال و مجردش را خطاب قرار می‌دهد.

💡 The Pre Raphaelite palette turns hair into fire and water into silk, a lushness that critics still argue about.

پالت رنگ پیشارافائلی، مو را به آتش و آب را به ابریشم تبدیل می‌کند، طراوتی که منتقدان هنوز هم درباره آن بحث می‌کنند.

💡 Yet Boyce’s attempt to involve more people in the curatorial process was also viewed as censorship of a beloved Pre-Raphaelite painting and sparked national outrage.

با این حال، تلاش بویس برای مشارکت دادن افراد بیشتر در فرآیند نمایشگاه‌گردانی، به عنوان سانسور یک نقاشی محبوب پیشارافائلی نیز تلقی شد و خشم ملی را برانگیخت.

💡 Her students from the 1960s almost uniformly recall Ms. Duncan-Jones as the picture of otherworldly Bohemian elegance, a figure pulled from a Pre-Raphaelite painting.

دانشجویان او از دهه ۱۹۶۰ تقریباً به طور یکسان خانم دانکن-جونز را به عنوان تصویری از ظرافت بوهمیاییِ فرازمینی به یاد می‌آورند، چهره‌ای برگرفته از یک نقاشی پیشارافائلی.

💡 Curators paired a Pre Raphaelite canvas with its preparatory sketches, exposing an obsession with botanical accuracy.

متصدیان نمایشگاه، بوم نقاشی پیشارافائلی را با طرح‌های اولیه‌اش جفت کردند و وسواسی را در دقت گیاه‌شناسی به نمایش گذاشتند.