Plymouth Colony

💡 In November of 1621, when the Plymouth Colony sat down to feast with the Wampanoag, I’d bet the colonists felt grateful just to be alive.

در نوامبر ۱۶۲۱، وقتی مستعمره‌نشین پلیموث با قبیله وامپانوگ (Wampanoag) به ضیافت نشست، شرط می‌بندم که مستعمره‌نشینان از زنده بودنشان بسیار سپاسگزار بودند.

💡 Exhibits about Plymouth Colony juxtapose survival narratives with Wampanoag perspectives, complicating tidy myths about cooperation, land, and enduring consequences.

نمایشگاه‌هایی درباره مستعمره پلیموث، روایت‌های بقا را با دیدگاه‌های مردم وامپانواگ در کنار هم قرار می‌دهند و افسانه‌های ساده درباره همکاری، زمین و پیامدهای پایدار را پیچیده می‌کنند.

💡 Teachers use maps of Plymouth Colony to trace how small coastal footholds expanded through trade, alliances, disease, and relentless demographic pressure.

معلمان از نقشه‌های مستعمره پلیموث استفاده می‌کنند تا چگونگی گسترش پایگاه‌های ساحلی کوچک از طریق تجارت، اتحادها، بیماری و فشار جمعیتی بی‌رحمانه را ردیابی کنند.

💡 Diaries from Plymouth Colony mix prayer with inventory lists, recording a precarious economy fundamentally dependent on weather, fisheries, and careful planning.

خاطرات ساکنان مستعمره پلیموث، دعا را با فهرست موجودی کالا در هم می‌آمیزد و از اقتصادی ناپایدار که اساساً به آب و هوا، شیلات و برنامه‌ریزی دقیق وابسته است، حکایت می‌کند.

💡 This complex of living history museums, which has indoor and outdoor elements, teaches visitors about the European settlement of Plymouth Colony and the history of the native Wampanoag people.

این مجموعه موزه‌های تاریخ زنده، که دارای بخش‌های داخلی و خارجی است، به بازدیدکنندگان درباره سکونتگاه اروپاییان در مستعمره پلیموث و تاریخ مردم بومی وامپانوگ آموزش می‌دهد.

💡 He disappears from records until March 22, 1621, when he walked into the Plymouth Colony the Pilgrims were building on the land where his people used to live.

او تا ۲۲ مارس ۱۶۲۱، زمانی که وارد مستعمره پلیموث شد که زائران در حال ساخت و ساز در زمینی بودند که قبلاً قوم او در آن زندگی می‌کردند، از اسناد و مدارک ناپدید شد.