playstreet

💡 “They told us the kids could go to Poe Park,” said John Garcia, who started the 196th Street Playstreet when he was 18 years old.

جان گارسیا، که در ۱۸ سالگی «خیابان بازی خیابان ۱۹۶» را تأسیس کرد، گفت: «به ما گفتند بچه‌ها می‌توانند به پارک پو بروند.»

💡 Luis’s mother said she heard about the Playstreet just this week from a neighbor.

مادر لوئیس گفت که همین هفته از یکی از همسایه‌ها درباره پلی‌استریت شنیده است.

💡 Volunteers chalked hopscotch grids along the playstreet, setting out loaner helmets and a first-aid kit to reassure hesitant families about bumps and scraped knees.

داوطلبان در امتداد خیابان بازی با گچ جدول‌های لی‌لی رسم کردند و کلاه ایمنی قرضی و جعبه کمک‌های اولیه را برای اطمینان خاطر خانواده‌های مردد در مورد ضربه‌ها و خراشیدگی زانوها قرار دادند.

💡 A successful playstreet hinges on notice and signage, because confused drivers need clear detours long before they turn a corner and meet a rope barrier.

یک خیابان بازی موفق به هشدار و تابلوها وابسته است، زیرا رانندگان گیج، خیلی قبل از اینکه به گوشه‌ای بپیچند و به مانع طنابی برخورد کنند، به مسیرهای انحرافی واضح نیاز دارند.

💡 “It’s quite territorial,” said Tollyne Dickerson, who ran the Playstreet for the last few years.

تالین دیکرسون، که چند سال گذشته پلی‌استریت را اداره می‌کرد، گفت: «اینجا کاملاً منطقه‌ای است.»

💡 The neighborhood petitioned for a monthly playstreet, closing traffic for two hours so children could scooter safely while parents chatted and repaired a wobbly goalpost.

اهالی محله درخواست ایجاد یک خیابان بازی ماهانه را دادند که در آن به مدت دو ساعت رفت و آمد ممنوع می‌شد تا بچه‌ها بتوانند با خیال راحت اسکوتر بازی کنند، در حالی که والدین مشغول گپ زدن و تعمیر تیر دروازه‌ی لق بودند.