Piaget

💡 When Piaget introduced a line of watches advertised as a “daring departure,” the company made Fosbury its spokesperson.

وقتی پیاژه خط تولید ساعت‌هایی را معرفی کرد که به عنوان «یک حرکت جسورانه» تبلیغ می‌شدند، شرکت فاسبری را سخنگوی خود کرد.

💡 A museum exhibit used Piaget to explain why toddlers pour water between cups with scientific zeal rather than parental patience.

یک نمایشگاه موزه از پیاژه برای توضیح این موضوع استفاده کرد که چرا کودکان نوپا به جای صبر والدین، با شور و شوق علمی بین فنجان‌ها آب می‌ریزند.

💡 In developmental seminars, Piaget still anchors discussion, especially when teachers translate his stages into classroom routines that respect messy, hands-on learning over premature abstraction.

در سمینارهای رشد، پیاژه هنوز هم بحث را محور اصلی قرار می‌دهد، به خصوص وقتی معلمان مراحل او را به روال‌های کلاسی تبدیل می‌کنند که یادگیری آشفته و عملی را به انتزاع زودرس ترجیح می‌دهند.

💡 Problems on the “society” portion of the exam challenged them to decipher three-dimensional hypothetical analyses of Piaget’s theory of cognitive development.

مسائل مربوط به بخش «جامعه» امتحان، آنها را به چالش کشید تا تحلیل‌های فرضی سه‌بعدی از نظریه رشد شناختی پیاژه را رمزگشایی کنند.

💡 Critics fault Piaget for underestimating kids with scaffolding, yet his emphasis on active construction continues to rescue lessons from passive memorization.

منتقدان، پیاژه را به خاطر دست کم گرفتن کودکانی که از داربست استفاده می‌کنند، سرزنش می‌کنند، با این حال تأکید او بر ساخت فعال همچنان درس‌ها را از حفظ کردن غیرفعال نجات می‌دهد.

💡 She imagined herself as the canine-behavior equivalent of the Swiss psychologist Jean Piaget, who used his own children as subjects in formulating his theories of developmental psychology.

او خود را از نظر رفتار سگ، معادل ژان پیاژه، روانشناس سوئیسی، تصور می‌کرد که از فرزندان خود به عنوان آزمودنی در تدوین نظریه‌های روانشناسی رشد خود استفاده می‌کرد.