Phidias

💡 Under Phidias, sculpture learned to breathe, or at least to convince eyes that breath was near.

در زمان فیدیاس، مجسمه‌سازی آموخت که نفس بکشد، یا حداقل چشمان را متقاعد کند که نفس نزدیک است.

💡 She longed to see a most beautiful statue of the goddess of Argos, made by the great sculptor Polyclitus the Elder, who was said to be as great as his younger contemporary, Phidias.

او آرزو داشت زیباترین مجسمه الهه آرگوس را ببیند، مجسمه‌سازی که توسط پیکرتراش بزرگ، پلی‌کلیتوس بزرگ، ساخته شده بود؛ پیکرتراشی که گفته می‌شد به بزرگی فیدیاس، معاصر جوان‌ترش، است.

💡 A seminar on Phidias paired chisel marks with civic myths, which felt exactly right.

سمیناری درباره فیدیاس، علامت‌های اسکنه را با اسطوره‌های مدنی ترکیب کرد، که کاملاً درست به نظر می‌رسید.

💡 For years, she said, the museum had argued that Athens had nowhere decent enough to display Phidias’ masterpieces, insisting that its stance was “in stark contrast” to the view of the UK public.

او گفت که سال‌ها این موزه استدلال می‌کرد که آتن هیچ جای مناسبی برای نمایش شاهکارهای فیدیاس ندارد و اصرار داشت که موضعش «در تضاد کامل» با دیدگاه عموم مردم بریتانیا است.

💡 Guides tell stories of Phidias and the Parthenon as if talent could quarrel with politics and still win.

راهنماها داستان‌هایی از فیدیاس و پارتنون تعریف می‌کنند، انگار که استعداد می‌تواند با سیاست مبارزه کند و همچنان پیروز شود.

💡 The woman is portrayed with her breasts and left leg exposed highlighting the humanity and artistry of Phidias, the master sculptor commissioned by Pericles to decorate the temple.

این زن با سینه‌ها و پای چپ نمایان به تصویر کشیده شده است که انسانیت و هنر فیدیاس، استاد مجسمه‌سازی که توسط پریکلس برای تزئین معبد مأمور شده بود، را برجسته می‌کند.