pay-to-play

💡 The lawyers’ request for the $50,000 bond came in a Washington federal court filing, and it’s a startling example of “pay-to-play” justice.

درخواست وکلا برای وثیقه ۵۰ هزار دلاری در پرونده‌ای در دادگاه فدرال واشنگتن مطرح شد و این نمونه‌ای تکان‌دهنده از عدالت «پول بده تا اجرا کنی» است.

💡 We refuse pay to play partnerships, choosing slower growth over compromises that erode trust.

ما از شراکت‌های «پرداخت در ازای بازی» امتناع می‌کنیم و رشد آهسته‌تر را به مصالحه‌ای که اعتماد را از بین می‌برد، ترجیح می‌دهیم.

💡 Artists resent pay to play showcases that charge fees yet offer little beyond exposure and hope.

هنرمندان از نمایشگاه‌هایی که در ازای اجرا، هزینه دریافت می‌کنند اما چیزی فراتر از دیده شدن و امید ارائه نمی‌دهند، بیزارند.

💡 Pay-to-play is a custom where fledgling artists are given a set number of tickets they have for pre-sale in order to perform at a venue.

پرداخت برای اجرا، رسمی است که در آن به هنرمندان نوپا تعداد مشخصی بلیط برای پیش‌فروش داده می‌شود تا بتوانند در یک مکان اجرا کنند.

💡 The scandal revealed a pay to play culture in city contracts, where donations bought meetings and outcomes.

این رسوایی، فرهنگ «پرداخت برای تفریح» را در قراردادهای شهری آشکار کرد، جایی که کمک‌های مالی، جلسات و نتایج را می‌خریدند.

💡 According to Ortiz, the idea to create a space for “real ones” was born in the spring of 2022 as a counter to L.A.’s notoriously predatory “pay-to-play” live music scene.

به گفته اورتیز، ایده ایجاد فضایی برای «واقعی‌ها» در بهار ۲۰۲۲ به عنوان مقابله‌ای با صحنه موسیقی زنده «پولی برای اجرا» در لس‌آنجلس که به طرز بدنامی غارتگرانه است، شکل گرفت.