Pasiphaë

💡 Myth casts Pasiphaë at the tangled origins of the Minotaur, where desire and curse become architecture.

اسطوره، پاسیفائه را به خاستگاه‌های درهم‌تنیده مینوتور ارجاع می‌دهد، جایی که آرزو و نفرین به معماری تبدیل می‌شوند.

💡 Now, as Pasiphaë glared daggers at her, Hazel realized why her expression was so familiar.

حالا، همانطور که پاسیفائه با خنجر به او خیره شده بود، هیزل متوجه شد که چرا حالت چهره‌اش آنقدر آشنا بود.

💡 Pasiphaë paced in front of them, examining Hazel, her eyes so full of hate it made Hazel’s skin tingle.

پاسیفائه جلوی آنها قدم می‌زد و هیزل را معاینه می‌کرد، چشمانش چنان پر از نفرت بود که پوست هیزل را مورمور می‌کرد.

💡 Pasiphaë had been cursed to fall in love with her husband’s prize bull.

پاسیفائه نفرین شده بود که عاشق گاو نر جایزه شوهرش شود.

💡 Astronomers borrowed the name Pasiphaë for a moon, proving myths still name the night.

ستاره‌شناسان نام پاسیفائه را برای یک قمر قرض گرفتند و ثابت کردند که اسطوره‌ها هنوز هم شب را نامگذاری می‌کنند.

💡 A poet rehabilitated Pasiphaë as a figure of agency in a world that blamed women for gods’ hobbies.

شاعری، پاسیفائه را به عنوان چهره‌ای از عاملیت در جهانی که زنان را به خاطر سرگرمی‌های خدایان سرزنش می‌کرد، احیا کرد.