Parkman

💡 Critics of Parkman point out biases that modern historians now annotate rather than inherit.

منتقدان پارکمن به تعصباتی اشاره می‌کنند که مورخان مدرن اکنون به جای به ارث بردن، آنها را حاشیه‌نویسی می‌کنند.

💡 A seminar on Parkman taught students to love sentences while distrusting simplifications.

سمیناری درباره پارکمن به دانشجویان آموخت که در عین بی‌اعتمادی به ساده‌سازی‌ها، عاشق جملات باشند.

💡 Reading Parkman, you feel the nineteenth century mapping North America with prose that admires landscapes and sometimes misreads people.

با خواندن پارکمن، احساس می‌کنید که قرن نوزدهم، آمریکای شمالی را با نثری که مناظر را تحسین می‌کند و گاهی اوقات مردم را به اشتباه تفسیر می‌کند، ترسیم می‌کند.

💡 The 1975 winner of both the Pulitzer and Francis Parkman prizes is a book-club Goliath and a Room Rater fixture; proof, on Zoom and otherwise, of deep thinking about urban history.

برنده‌ی جوایز پولیتزر و فرانسیس پارکمن در سال ۱۹۷۵، از اعضای ثابت باشگاه کتاب و برنامه‌ی «جالوت» و «روم ریتر» است؛ چه در زوم و چه در جاهای دیگر، گواهی بر تفکر عمیق درباره‌ی تاریخ شهری.

💡 It is joined by an eclectic collection of structures along this short stretch of Parkman Avenue: tiled roof duplexes, stucco-covered arts and crafts houses, and castle-like apartment buildings.

مجموعه‌ای التقاطی از سازه‌ها در امتداد این بخش کوتاه از خیابان پارکمن به آن پیوسته‌اند: دوبلکس‌های سقف کاشی‌کاری شده، خانه‌های هنری و صنایع دستی پوشیده از گچ و ساختمان‌های آپارتمانی قلعه‌مانند.