Paradise Lost

💡 Reading Paradise Lost out loud reveals that Milton’s thunder is musical, not merely loud.

خواندن «بهشت گمشده» با صدای بلند نشان می‌دهد که غرش میلتون نه صرفاً بلند، بلکه آهنگین است.

💡 A footnote claimed Paradise Lost reshaped English blank verse; the murmurs around the table suggested agreement with a hint of awe.

در پاورقی ادعا شده بود که «بهشت گمشده» شعر سپید انگلیسی را از نو شکل داده است؛ زمزمه‌های اطراف میز حاکی از موافقت با این موضوع همراه با اندکی شگفتی بود.

💡 I remember studying “Paradise Lost” in school and how the professor explained that the devil was Milton’s coolest character, by design.

یادم می‌آید که در مدرسه «بهشت گمشده» را می‌خواندم و استاد توضیح داد که شیطان، ذاتاً، باحال‌ترین شخصیت میلتون است.

💡 In his 1998 book “Paradise Lost,” Schrag sought not simply to foretell the region’s future, but to explicate how its future foretold what was in store for the country as a whole.

شراگ در کتاب خود با عنوان «بهشت گمشده» که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد، نه تنها در پی پیش‌بینی آینده منطقه بود، بلکه توضیح داد که چگونه آینده آن، آنچه را که برای کل کشور در انتظار است، پیش‌بینی می‌کند.

💡 The seminar compared Paradise Lost to modern epics, finding ambition and footnotes in wholesome excess.

این سمینار «بهشت گمشده» را با حماسه‌های مدرن مقایسه کرد و جاه‌طلبی و پانویس‌ها را در حد افراط مفید دانست.

💡 Milton’s ‘Paradise Lost’ ... is not immaterial to the world we were trying to create in Barbie Land.

«بهشت گمشده» میلتون... برای دنیایی که ما سعی داشتیم در سرزمین باربی بسازیم، بی‌اهمیت نیست.