Oswego tea

💡 Garden borders of Oswego tea attracted hummingbirds, turning morning watering into a tiny, cheerful airshow.

حاشیه‌های باغ چای اوسویگو، مرغ‌های مگس‌خوار را به خود جذب می‌کرد و آبیاری صبحگاهی را به یک نمایش هوایی کوچک و شاد تبدیل می‌کرد.

💡 It is often called Oswego tea, because the Indians are supposed to have used it for tea.

اغلب به آن چای اوسویگو می‌گویند، زیرا گفته می‌شود هندی‌ها از آن برای چای استفاده می‌کردند.

💡 The herbalist dried Oswego tea for winter, labeling jars with sunlight and careful handwriting.

این گیاه‌شناس، چای اوسویگو را برای زمستان خشک کرد و شیشه‌ها را با نور خورشید و با دست‌خطی دقیق برچسب‌گذاری کرد.

💡 In our botanic garden was planted a patch six feet across of what is known as Oswego tea, bee balm, or red-flowered bergamot, an interesting plant with considerable beauty.

در باغ گیاه‌شناسی ما قطعه‌ای به عرض شش فوت کاشته شده بود که به چای اوسویگو، مرهم زنبور عسل یا ترنج گل قرمز معروف است، گیاهی جالب با زیبایی قابل توجه.

💡 Other common names for monarda include bergamot and Oswego tea, referring to the use of foliage in brewing tea.

از دیگر نام‌های رایج موناردا می‌توان به ترنج و چای اوسوگو اشاره کرد که به استفاده از شاخ و برگ آن در دم کردن چای اشاره دارد.

💡 Early settlers brewed Oswego tea from bee balm leaves, a bright, minty stand-in when imported leaves grew scarce.

مهاجران اولیه چای اوسویگو را از برگ‌های بادرنجبویه دم می‌کردند، که جایگزینی روشن و نعناعی بود برای زمانی که برگ‌های وارداتی کمیاب می‌شدند.