onus probandi

💡 In debates, onus probandi rests with the claimant; without evidence, confidence quickly resembles wishful thinking.

در مناظرات، بار اثبات ادعا بر دوش مدعی است؛ بدون مدرک، اعتماد به نفس به سرعت به آرزو و خیال تبدیل می‌شود.

💡 The judge reminded counsel that onus probandi doesn’t disappear simply because a narrative feels emotionally persuasive.

قاضی به وکیل یادآوری کرد که مسئولیت اثبات ادعا صرفاً به این دلیل که روایت از نظر احساسی قانع‌کننده به نظر می‌رسد، از بین نمی‌رود.

💡 It is a rule of logic, and a very sensible rule, that the onus probandi, that is the burthen or weight of proving, rests on those who affirm a proposition.

این یک قاعده منطقی و یک قاعده بسیار معقول است که بار اثبات، یعنی بار یا سنگینی اثبات، بر دوش کسانی است که یک گزاره را تأیید می‌کنند.

💡 Understanding onus probandi helps citizens evaluate headlines, especially when anecdotes pose as rigorous proof.

درک مسئولیت‌پذیری به شهروندان کمک می‌کند تا تیترها را ارزیابی کنند، به خصوص وقتی که حکایات به عنوان مدرک محکمی مطرح می‌شوند.

💡 Where two nations are already settled in a country, the onus probandi rests with the party that seeks to exclude the other.

جایی که دو ملت از قبل در یک کشور مستقر شده‌اند، بار مسئولیت بر دوش طرفی است که می‌خواهد دیگری را طرد کند.

💡 The Onus Probandi, or Burden of Proof, is said to rest with him who would dispute any point in favour of a presumptive, or generally allowed truth.

گفته می‌شود بار اثبات یا مسئولیت اثبات، بر دوش کسی است که هر نکته‌ای را به نفع یک حقیقت فرضی یا عموماً پذیرفته‌شده، مورد بحث قرار می‌دهد.