nomophobia

💡 Therapists treat nomophobia by scheduling intentional phone-free intervals and replacing doomscrolling with offline rituals.

درمانگران با برنامه‌ریزی فواصل زمانی عمدی بدون تلفن و جایگزینی پیمایش آخرالزمانی با آیین‌های آفلاین، نوموفوبیا را درمان می‌کنند.

💡 A surprising survey revealed widespread nomophobia, with students reporting anxiety when batteries dipped below twenty percent.

یک نظرسنجی شگفت‌انگیز، شیوع گسترده‌ی نوموفوبیا را نشان داد، به طوری که دانش‌آموزان هنگام افت شارژ باتری به زیر بیست درصد، اضطراب را گزارش کردند.

💡 We probably didn’t need a study of 495 Portuguese young adults to confirm that “nomophobia” is a real thing - you know, the anxiety that accompanies a missing or dead smart phone.

احتمالاً برای تأیید اینکه «نوموفوبیا» یک پدیده واقعی است - اضطرابی که با گم شدن یا از کار افتادن تلفن هوشمند همراه است - نیازی به مطالعه روی ۴۹۵ جوان پرتغالی نداشتیم.

💡 As Cambridge explains, the fact that nomophobia was the chosen word indicates that readers are familiar with it, or at the very least, can relate to it.

همانطور که کمبریج توضیح می‌دهد، این واقعیت که نوموفوبیا کلمه انتخاب شده است، نشان می‌دهد که خوانندگان با آن آشنا هستند یا حداقل می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند.

💡 They’ve been so successful that there’s even a term for fear of being without your cell phone, “nomophobia.”

آنها آنقدر موفق بوده‌اند که حتی اصطلاحی برای ترس از بدون تلفن همراه بودن وجود دارد: «نوموفوبیا».

💡 A somewhat ungainly word came into being a decade ago: nomophobia — short for no mobile phone phobia — meaning a fear of being without one’s phone, or at least without juice or network coverage.

یک کلمه تا حدودی ناخوشایند یک دهه پیش به وجود آمد: نوموفوبیا - مخفف هراس از نداشتن تلفن همراه - به معنای ترس از نداشتن تلفن همراه، یا حداقل نداشتن شارژ یا پوشش شبکه.