Nietzsche

💡 I don’t mean that we are trapped in an inflexible pattern of endlessly repeating historical cycles, as in the more esoteric propositions of Vico and Nietzsche.

منظورم این نیست که ما در یک الگوی انعطاف‌ناپذیر از چرخه‌های تاریخیِ بی‌پایانِ تکرارشونده، مانند گزاره‌های پیچیده‌تر ویکو و نیچه، گرفتار شده‌ایم.

💡 Reading Nietzsche, the class wrestled with aphorisms that reject complacency and demand responsibility for creating values worth living by.

با خواندن نیچه، کلاس با کلمات قصاری دست و پنجه نرم می‌کرد که خودپسندی را رد می‌کنند و مسئولیت خلق ارزش‌هایی را می‌طلبند که ارزش زیستن دارند.

💡 “One of the first ideas that I had for this film was a sentence from Nietzsche,” he says.

او می‌گوید: «یکی از اولین ایده‌هایی که برای این فیلم داشتم، جمله‌ای از نیچه بود.»

💡 Didn’t old Fred Nietzsche say something about gazing too long into the abyss?

مگر فرد نیچه پیر چیزی در مورد خیره شدن طولانی مدت به ورطه نگفت؟

💡 The bookshelves were indeed filled with copies of Nietzsche, biographies of Napoleon and a volume entitled The Dictator’s Handbook.

قفسه‌های کتاب واقعاً پر از نسخه‌هایی از نیچه، زندگینامه‌های ناپلئون و کتابی با عنوان «راهنمای دیکتاتور» بود.

💡 Artists channel Nietzsche when exploring becoming, risk, and laughter as antidotes to brittle certainty.

هنرمندان هنگام بررسیِ شدن، ریسک کردن و خنده به عنوان پادزهرهایی برای یقین شکننده، از نیچه الهام می‌گیرند.