napalm

💡 Particularly feared by civilians was the use of napalm bombs, with more than 400,000 tons of the thickened petroleum used during the war.

غیرنظامیان به ویژه از استفاده از بمب‌های ناپالم وحشت داشتند، و بیش از ۴۰۰۰۰۰ تن نفت غلیظ شده در طول جنگ استفاده شد.

💡 He cited a line from the film “Apocalypse Now”: “I love the smell of napalm in the morning!”

او به دیالوگی از فیلم «اینک آخرالزمان» اشاره کرد: «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم!»

💡 Journalists writing about napalm chose precise language, acknowledging treaties, responsibility, and the obligation to report without glamor.

روزنامه‌نگارانی که درباره ناپالم می‌نوشتند، زبان دقیقی را برگزیدند و به معاهدات، مسئولیت‌پذیری و تعهد به گزارش بدون زرق و برق اذعان کردند.

💡 Veterans discussing napalm emphasized training and restraint, insisting euphemism belongs nowhere near consequences measured in lives.

کهنه سربازانی که در مورد ناپالم بحث می‌کردند، بر آموزش و خویشتنداری تأکید داشتند و اصرار داشتند که حسن تعبیر به هیچ وجه با پیامدهای اندازه‌گیری شده در زندگی افراد مطابقت ندارد.

💡 The exhibit approached napalm with sober context, centering civilian testimonies rather than fetishizing chemistry that burns memory into landscapes.

این نمایشگاه با رویکردی هوشیارانه به ناپالم پرداخت و به جای تمرکز بر شیمیِ فتیشیستی که خاطرات را در مناظر می‌سوزاند، شهادت‌های غیرنظامیان را محور قرار داد.

💡 In 1980, the United Nations banned the use of weapons like napalm against civilians, but these regulations don’t apply on the battlefield.

در سال ۱۹۸۰، سازمان ملل متحد استفاده از سلاح‌هایی مانند ناپالم علیه غیرنظامیان را ممنوع کرد، اما این مقررات در میدان نبرد اعمال نمی‌شود.