Mussorgsky

💡 Pianists relish Mussorgsky for raw color, hands sounding like bells and boots instead of porcelain prettiness.

پیانیست‌ها به جای زیباییِ چینی، موسورگسکی را به خاطر رنگ‌های خالص، دست‌هایی که مانند زنگوله و چکمه به صدا درمی‌آیند، دوست دارند.

💡 With tolling bells, grim chords and an uneasy melody, the opening immediately brings to mind Mussorgsky’s “Boris Godunov,” another tale of a king gone mad.

با صدای ناقوس‌ها، آکوردهای گرفته و ملودی ناآرام، صحنه‌ی آغازین بی‌درنگ «بوریس گودونوف» اثر موسورگسکی، داستان دیگری از پادشاهی که دیوانه شده است، را به ذهن متبادر می‌کند.

💡 Even the greatest Russian composers - Tchaikovsky, Mussorgsky, Rimsky-Korsakov - have all been eliminated from the theatre repertoire, about 40% of what the company used to perform.

حتی بزرگترین آهنگسازان روسی - چایکوفسکی، موسورگسکی، ریمسکی-کورساکف - همگی از رپرتوار تئاتر حذف شده‌اند، حدود ۴۰٪ از آنچه که این گروه قبلاً اجرا می‌کرد.

💡 Composed without arias or set pieces, Dargomyzhsky’s score illuminates Pushkin’s words and paves the way for the truly Russian opera, however grander, of Mussorgsky and Rimsky-Korsakov.

موسیقی دارگومیژسکی که بدون آریا یا قطعات تنظیم‌شده ساخته شده است، کلمات پوشکین را روشن می‌کند و راه را برای اپرای واقعاً روسی، هرچند باشکوه‌تر، از موسورگسکی و ریمسکی-کورساکف هموار می‌کند.

💡 The standard Rimsky-Korsakov arrangement that Dudamel used is more flowered than the messy Mussorgsky original, but it is also more nuanced.

تنظیم استاندارد ریمسکی-کورساکوف که دودامل استفاده کرده، نسبت به نسخه اصلی آشفته موسورگسکی، گلدارتر است، اما ظرافت‌های بیشتری نیز دارد.