Mulciber

💡 The poem invokes Mulciber as patron of makers, blessing burned fingers and stubborn ideas that finally bend.

این شعر، مولسیبر را به عنوان حامی سازندگان، که انگشتان سوخته و ایده‌های سرسختی را که سرانجام تسلیم می‌شوند، متبرک می‌کند، فرا می‌خواند.

💡 “I don’t need you to tell me that. But Mulciber’s and Avery’s idea of humor is just evil. Evil, Sev. I don’t understand how you can be friends with them.”

«نیازی نیست این را به من بگویی. اما ایده‌ی مالسیبر و آوری درباره‌ی طنز، شیطانی است. شیطانی، سِو. نمی‌فهمم چطور می‌توانی با آنها دوست باشی.»

💡 Harry doubted that Snape had even heard her strictures on Mulciber and Avery.

هری شک داشت که اسنیپ حتی انتقادهای او را در مورد مالسیبر و آوری شنیده باشد.

💡 In Latin class, we met Mulciber, the smith-god shaping thunderbolts for impatient deities and hinges for ordinary doors.

در کلاس لاتین، ما با مولسیبر آشنا شدیم، خدای آهنگری که برای خدایان بی‌صبر صاعقه و برای درهای معمولی لولا می‌ساخت.