monolatry

💡 In ancient inscriptions, monolatry sometimes appears as exclusive devotion within polytheistic neighborhoods.

در کتیبه‌های باستانی، تک‌پرستی گاهی به عنوان عبادتی انحصاری در محله‌های چندخدایی ظاهر می‌شود.

💡 Debates over monolatry reveal how practice can precede doctrine, and rituals frequently outrun philosophers.

بحث‌ها بر سر تک‌خدایی نشان می‌دهد که چگونه عمل می‌تواند مقدم بر آموزه باشد، و آیین‌ها اغلب از فیلسوفان پیشی می‌گیرند.

💡 Scholars describe monolatry as worshiping one god without denying others’ existence, a stance that complicates tidy theological maps.

محققان، تک‌پرستی را پرستش یک خدا بدون انکار وجود خدایان دیگر توصیف می‌کنند، موضعی که نقشه‌های الهیاتی منظم را پیچیده می‌کند.

💡 Thus was established a monolatry which was practically monotheism, though a theory of absolute monotheism was never formulated by the pre-Christian Jews.

بدین ترتیب، یک نظام تک‌خدایی تأسیس شد که عملاً توحید بود، هرچند یهودیان پیش از مسیحیت هرگز نظریه‌ای برای توحید مطلق تدوین نکردند.

💡 Exclusive monolatry is by no means innate in the cultus; it can only be deduced from considerations which are foreign to the nature of the cultus: it is the antitype of strict monotheism.

تک‌پرستی انحصاری به هیچ وجه ذاتی این آیین نیست؛ تنها می‌توان آن را از ملاحظاتی که با ماهیت این آیین بیگانه‌اند، استنباط کرد: این [تک‌پرستی] نقطه مقابل یکتاپرستی محض است.

💡 This is 'monolatry,' and 'the ethical code, often of a very high order, comes into closer relation with the theological creed,' why, we are not informed.

این «تک‌پرستی» است، و «قوانین اخلاقی، که اغلب از مرتبه بسیار بالایی برخوردارند، ارتباط نزدیک‌تری با عقاید الهیاتی پیدا می‌کنند»، چرا، ما از این موضوع مطلع نیستیم.