metrophobia

💡 The teacher treated metrophobia with humor, offering plain-language paraphrases before exploring craft choices patiently.

معلم با شوخ‌طبعی به متروفوبیا پرداخت و قبل از اینکه با صبر و حوصله گزینه‌های صنایع دستی را بررسی کند، به زبان ساده و با عباراتی ساده به آنها اشاره کرد.

💡 Over time, metrophobia faded as recitations focused on breath, image, and personal resonance rather than jargon.

با گذشت زمان، ترس از متروپولیتن از بین رفت، زیرا تلاوت‌ها به جای اصطلاحات تخصصی، بر تنفس، تصویر و طنین شخصی متمرکز بودند.

💡 Students confessed metrophobia until a workshop revealed poems as stories with line breaks, not puzzles designed to humiliate.

دانشجویان به متروفوبیا اعتراف کردند تا اینکه در یک کارگاه مشخص شد اشعار به عنوان داستان‌هایی با وقفه‌های سطری هستند، نه معماهایی که برای تحقیر طراحی شده‌اند.