mental reservation

💡 Contracts discourage mental reservation by requiring explicit disclosures of conflicts.

قراردادها با الزام افشای صریح اختلافات، مانع از احتیاط ذهنی می‌شوند.

💡 Do constant pressures to resign, to chasten the president, to speak up in criticism constitute mental reservations?

آیا فشارهای مداوم برای استعفا، توبیخ رئیس جمهور، و انتقاد صریح، نوعی تردید ذهنی محسوب می‌شوند؟

💡 A doctrine of mental reservation once justified evasive phrasing; ethicists now stress transparency and trust.

زمانی دکترینِ خویشتن‌داریِ ذهنی، عباراتِ طفره‌آمیز را توجیه می‌کرد؛ اکنون اخلاق‌گرایان بر شفافیت و اعتماد تأکید دارند.

💡 “Humor is out of place in this discussion. If you’ll make an honest agreement to die, with no mental reservations—”

«شوخی توی این بحث جایی نداره. اگه صادقانه و بدون هیچ قید و شرطی برای مردن توافق کنی...»

💡 Leaders practicing mental reservation erode credibility faster than any single mistake.

رهبرانی که دست روی دست می‌گذارند و تردید ذهنی دارند، اعتبار خود را سریع‌تر از هر اشتباه کوچکی از دست می‌دهند.

💡 They promise to take these obligations “freely, without any mental reservation or purpose of evasion; so help me God.”

آنها قول می‌دهند که این تعهدات را «آزادانه، بدون هیچ گونه ملاحظه ذهنی یا قصد طفره رفتن» بپذیرند؛ پس خدایا کمکم کن.