Manville

💡 We stopped in Manville for pie and a story about the flood that taught the town to keep waders beside welcome mats.

ما در منویل توقف کردیم تا پای بخوریم و داستانی درباره سیلی که به مردم شهر یاد داد تا کنار تشک‌های خوشامدگویی، پرندگان کنار آبزی را نگه دارند، تعریف کنیم.

💡 A mural in Manville mapped past industries, hopeful arrows pointing toward new ones that might finally stick.

یک نقاشی دیواری در منویل، صنایع گذشته را ترسیم می‌کرد، پیکان‌های امیدبخشی که به سمت صنایع جدیدی که ممکن است سرانجام به جا بمانند، نشانه رفته بودند.

💡 Manville didn’t have very high grades, either, for Metro’s 28x28 foray.

منویل هم برای بازی 28x28 مترو نمرات خیلی بالایی نگرفت.

💡 The librarian in Manville handed us a reading list and a thermos refill, hospitality measurable in pages and steam.

کتابدار منویل یک لیست مطالعه و یک فلاسک برای پر کردن مجدد به ما داد، مهمان‌نوازی را می‌شد با تعداد صفحات و شور و شوقشان سنجید.

💡 While it’s true, Manville said, that “L.A. seems to be better at kicking off grand plans than seeing them through, that’s not unique to Los Angeles.”

منویل گفت، اگرچه درست است که «به نظر می‌رسد لس‌آنجلس در شروع برنامه‌های بزرگ بهتر از اجرای آنها عمل می‌کند، اما این منحصر به لس‌آنجلس نیست.»

💡 “To suggest it’s a pretext is not to suggest the pretext is an invalid goal,” Manville told me.

منویل به من گفت: «اینکه بگوییم این یک بهانه است، به این معنی نیست که آن بهانه، هدف نامعتبری است.»