Mackellar

💡 A teacher used Mackellar to spark conversations about belonging, migration, and why landscapes become characters in national stories we repeat.

یک معلم از مکلار برای ایجاد گفتگوهایی در مورد تعلق، مهاجرت و اینکه چرا مناظر به شخصیت‌های داستان‌های ملی تبدیل می‌شوند که ما تکرار می‌کنیم، استفاده کرد.

💡 “There is going to be a big shift back to paper-based tests,” said Bonnie MacKellar, a computer science professor at St. John’s University in New York City.

بانی مک‌کلار، استاد علوم کامپیوتر در دانشگاه سنت جان در شهر نیویورک، گفت: «قرار است یک تغییر بزرگ به سمت آزمون‌های کاغذی رخ دهد.»

💡 In class we recited Dorothea Mackellar, lingering on “sunburnt country,” then discussed how nostalgia and land stewardship complicate each other in drought‑prone regions.

در کلاس، شعر دوروتیا مکلار را با مکثی کوتاه در مورد «سرزمین آفتاب‌سوخته» از بر خواندیم، سپس در مورد اینکه چگونه نوستالژی و مدیریت زمین در مناطق مستعد خشکسالی با هم در تضاد هستند، بحث کردیم.

💡 The discipline already had a “massive plagiarism problem” with students borrowing computer code from friends or cribbing it from the internet, said MacKellar.

مک‌کلار گفت، این رشته از قبل «مشکل سرقت ادبی گسترده‌ای» داشت، به این صورت که دانشجویان کد کامپیوتر را از دوستانشان قرض می‌گرفتند یا آن را از اینترنت کپی می‌کردند.

💡 The festival honored Mackellar with a youth poetry prize, encouraging rural voices that often feel invisible to metropolitan publishers and juries.

این جشنواره با اهدای جایزه شعر جوانان از مکلار تجلیل کرد و صداهای روستایی را که اغلب برای ناشران و داوران کلان‌شهری نامرئی به نظر می‌رسند، تشویق کرد.

💡 “I hear colleagues in humanities courses saying the same thing: It’s back to the blue books,” MacKellar said.

مک‌کلار گفت: «من از همکارانم در دوره‌های علوم انسانی می‌شنوم که همین را می‌گویند: دوباره به کتاب‌های آبی برگشته‌ایم.»